FiestraBaldeira

Estratos

2008-06-29T13:07:00.000-07:00

“O meu cerebro desconectouse cando lle mirei ós ollos. As súas palabras insonoras permitíanme descifrar aquela pupila enterrada en terra húmida que non deixaba de mirarme. E eu seguía asentindo. Quizais os subebaixa da miña meixela pertencían a un mecanismo que permitía por en marcha a máquina dos desexos, quizais só era froito dun tic nervioso...iso si, conseguía igualmente o efecto primeiro. Agora só quería articular unha palabra para que o meu estatus de persoa regresase, pero unicamente puiden dicir o seu nome: .”

K. Shutedi, Historia de un amor cuasi perdido

Regreso a este blogue coa esperanza de por en marcha novamente esta máquina de desexos que comezara hai dous anos, ó remate do camiño santiagués.

Encantado de coñecerte

2008-03-13T13:57:00.000-07:00

A primeira vez que falei con el foi un mércores ás oito da tarde. Santiago estaba a sufrir un frío que calaba nos ósos e que deixaba baleiras de transeúntes as prazas máis concorridas da cidade. Levaba unhas cantas horas tentando ver a aquel home que coñecera a través da caixa parva unha tarde de domingo, pero esvaecérase por completo. Non me quedaba ningún recuncho da súa casa por pescudar, ningún corredor de pedra polo que perderme, así que decidín marchar.

A costume levoume pola Acibechería ata chegar a Cervantes. Alí o estaba, era Nardo. Sentado nunhas escaleiras, xa coñecidas para el, e acompañado por un home e unha muller, ademais daquel can marrón que durmía entre as engurras dunha chaqueta vella e un cartón de viño a medio beber. Non era capaz de falarlle. Un sentimento de culpabilidade impedíame molestalo para, ademais, falar da súa propia vida. Así que, seguín adiante. Pouco durou o traxecto xa que nun arrebato de inconsciencia fun onda el e comenteille o que quería facer: amosar a súa vida. Levantouse e amarrándome do ombro entretívome uns minutos antes de concretar a cita do día seguinte. Ás catro da tarde na praza de Cervantes.

Aquel xoves semellaba bo. O frío de días pasados víase solapado por un ceo despexado que, enganosamente, non invitaba a abrigarse entre unhas rúas que xa volveran a recuperar a actividade á que me tiñan acostumado. Nardo xa estaba a esperar por min. Selva, a súa cadela, recibíame cunhas lambedelas ó aire que contrastaban cos ladridos que me ofrecera a noite anterior. Comezamos a camiñar.

Nun primeiro momento sorprendeume a súa disposición a falar, a compartir a súa vida. Logo me decatei de que esa espontaneidade era un mecanismo máis para afastarse dun mundo que enganchaba pero que tiña efectos secundarios. Nardo dicíame que o día a día na rúa “é como unha moviola, o luns, o martes, o mércores...todo é un” pero eu non o quería crer, enganábame. Pronto me decatei de que estabamos a seguir un camiño xa planeado de antemán que para el era máis que coñecido: Cervantes, Rúa de San Pedro, Concheiros, Avenida de Lugo e volta cara atrás. Así un día tras outro, sen cambios. Pero para min todo era novo. Nardo non deixaba de preocuparse polos meus pensamentos, polo que estaba a sentir vendo todo aquilo, pero eu estaba ben. Sentíame ben a carón daquel home que coñecera un día antes. As súas marcadas faccións e as súas mans gastadas facíanme saber que era un home con personalidade e caracter que ó mesmo tempo achegaba confianza.

O noso percorrido remataría xusto 24 horas despois de coñecernos por primeira vez. Aquela tarde que presumía estar reservada para descubrir a vida de Leonardo Caamaño convertérase, ademais, nun exercicio de relacións públicas, nunca mellor dito ó realizarse en plena rúa. Nardo é un home peculiar, afable e desa xente que sempre cae ben a todo o mundo, polo que o meu abano de novos coñecidos medrou de maneira considerable: dende Chelo (unha das integrantes da cruz vermella que o está a axudar) ata Juan (un dos coñecidos de Nardo que tamén vive na rúa).

Sería el, Juan, quen me resumiría toda unha tarde con Nardo a través duns versos que me recitou: “Nace o home sen saber no mundo a verdade, cando chega a comprendela, vaise á eternidade para nunca máis volver”. A verdade da rúa non se pode comprender dende fóra hai que vivila dende dentro e Nardo leva moitos anos enganchado a ela, sen poder saír. Aínda así, quedarei co seu sentido do humor e unha retranca que nunca perde, que a estas horas, agora mesmo, de seguro lle están a facer compaña polas rúas santiaguesas.

Esta entrada é o resumo de todo unha tarde coñecendo a alguén que me abriu os ollos fronte a un mundo que non era capaz de ver. A entrevista que a completa está chea de ausencias que só poden ser compensadas polas palabras dese mariñeiro que agora navega polos afluentes pedregosos de Santiago.

¿Estades mirando ou vendo?

2007-10-30T13:26:00.000-07:00

" Ide máis alá do que os vosos ollos vos mostran, máis alá do superficial, máis alá dos simples comentarios nos que non queremos profundizar, máis alá do suxeito...chegade ó subxectivo"

Isto que vedes non é unha foto, é unha pintura de Antonio López, pintor hiperrealista español.

F.B.

Vai de Fotos

2007-10-14T05:41:00.000-07:00

Esta foto que vedes aquí, é considerada a primeira foto permanente da historia. O seu creador foi Joseph-Nicéphore (1765-1833). Despois de moitos intentos no 1827 conseguiría unha vista do patio da súa casa, empregando un método chamado heliografía).

“ En ocasións as primeiras cousas son as que máis che marcan e as que levan a túa vida por un regueiro ben marcado e definido. Hai veces en que esas visións axúdanche a seguir adiante e outras veces a quedar estancados, mais sempre é bo ter o pasado como base do que facer no futuro”.

Deixovos aquí o vídeo de Juanes, "Fotografía". Unha boa descripción do que son as fotografías e as lembranzas das mesmas. En ocasións aferrámonos a recordos físicos para non esquecer...

FB.

Libros: El Psicoanalista

2007-10-07T08:00:00.001-07:00

"Feliz 53º cumpleaños doctor. Bienvenido al primer día de su muerte.
Pertenezco a algún momento de su pasado. Usted arruinó mi vida. Quizá no sepa cómo, por qué o cuándo, pero lo hizo. Llenó todos mis instantes de desastre y tristeza. Arruinó mi vida. Y ahora estoy decidido a arruinar la suya. Al principio pensé que debería matarlo para ajustarle las cuentas, sencillamente. Pero me di cuenta de que eso era lo más sencillo. Es un objetivo patéticamente fácil doctor. (...)Y dada la facilidad de ese asesinato, no estaba seguro de que me proporcionara la satisfacción necesaria. He dedicido que se suicide."

El Psicoanalista,John Katzenbach (2003)

Así comeza este libro que recomendo a todos que o lean. Un bo libro para pasar un bo rato e facer reflexións interesantes sobre o realmente importante na vida. A foto que podedes ver arriba foi unha das que me fixen na miña viaxe a Inglaterra. Non sei moi ben por que, pero á xente gústalle moito. Supoño que será síndrome post-clase de Fotoxornalismo, na cal tiña posta moitas das miñas esperanzas este ano (Tendo en conta o que me gustan as fotos, xa o sabedes os de Sheffield, que non parei en todo o día de andar coa cámara)...pero bueno...non foi o que esperaba, a ver se mellora. Bikos.

Libros publicados na memoria

2007-09-15T13:05:00.000-07:00

Alí a estaba. Mergullado no meu mundo, case nin me decatara da presenza daquela muller que non deixaba de observarme, de mirarme, de analizarme coa máis descarada das olladas. A súa figura quedaba resaltada pola luz da tardiña que lle iluminaba as costas para deixar na máis absoluta das penumbras a súa face, onde se podían distinguir dous verdes ollos que, a cada minuto, intimidábanme dun xeito pueril e recachado que facían dos meus 50 anos un rexurdimento da adolescencia.
Os seus ollos seguían a acosarme e a facerme cavilar no máis divertido dos pecados capitais, aínda que a súa expresión de noxo pronto me facía esquecer esas ilusións que por momentos medraban no meu interior. O seu aspecto, recatado pero provocativo á vez, facía que unha simple saia se convertese nun xoguete erótico enredado entre as súas extremidades. Uns zapatos vermellos, que se tentaban cravar naquel chan centenario de pedra, e unha blusa que pouco disimulaba as súas curvas, en principio naturais, facían dela unha muller perigosamente atractiva que, por momentos, me estaban a apartar daquela fila que esperaba entrar ó teatro.
De súpeto, un sorriso na súa cara volveu a formar as miñas, xa esquecidas, ilusións e a prepararme psicoloxicamente para a proposición que aquela muller, que camiñaba cara min, estaba a punto de facerme. Acercouse balanceando aquel corpo debuxado nas curvas e cando chegou á miña altura, sen desviar aquel ollar verdoso que me estaba a vixiar dende facía, ó meu parecer, unha eternidade, acariciou a miña meixela e asubiándome ó oído, díxome: “ Non esquezas pechar a cremalleira antes de saír da casa, que é de mal gusto”. O meu instinto masculino, se é que existira nalgunha ocasión, veuse abaixo e as millas ilusións, postas naquela muller, tornaron en mofa nas verbas do seu mozo que, fóra da miña perspectiva en toda a noite, estaba a rirse de min descaradamente e a coller a súa moza como un trofeo que eu nunca podería conseguir.

Cuestión de Perspectiva, Fiestrabaldeira (2007)

GRAZAS

2007-09-06T13:08:00.000-07:00

Non fai moito escribín, noutros dos moitos recunchos que gardo nesta rede, os meus sentimentos, os meus pensamentos arredor desta viaxe....e a miña palabra era medo. Medo daquilo que está por vir, aquilo que compensará a balanza de todo o bo que vivín. 20 días que permanecerán estancados nas miñas retinas para poder reciclalos neses momentos baixos que un intenta esquecer o máis rapidamente posible. Non nomearei a ninguén, todos foron importantes, e polo tanto non quero deixar a ningún no meu tinteiro electrónico. Só dicir grazas por uns días que me darán forzas para o resto da miña vida.
A canción que acompaña estas fotos cantouna un anxo no Howard.Penso que aínda me estremezo de pensalo.Moitos bikos a tod@s. Atalogo, hastaluego, see you... pero sobre todo GRAZAS.

Vaguidades

2007-07-28T15:58:00.000-07:00

Hoxe foi un día, gris, soleado, e cheo de pensamentos. Mentres facía compras que me acompañarán durante vinte días por terras inglesas, cavilaba en moitas cousas de difusa percepción. Persoas, xente, alguén en particular, si, alguén. Non sei ben quen, ou si, pero pouco a pouco a ferida cicatriza converténdose nunha boa lembranza, das mellores que terei, sen dúbida. Un soño, pois realidade non foi; un pensamento, aquilo que quizais cheguei a pensar, pero en todo caso plans inventados nun mundo ficticio que nunca ocorreu, pero que tivo consecuencias. Estas vaguidades acompáñanme agora a poucos días de marchar, non sei se por morriña anticipada, tamén inventada no meu mundo...non o sei. Pero pensamentos, que ó fin e ó cabo, axúdanme a explicar o que me rodea, o que penso e aquilo que pasará. Grazas a ese alguén que me axudou, e me axudará, non sei ben quen, pero seguro que alguén. Estes son os meus pensamentos que reconvertidos en vaguidades escapan pola fiestra para perderse polas olladas daqueles que , aínda que pucos, ledes as miñas cavilacións. Grazas

Apóstolo. Queima da fachada.

2007-07-23T07:19:00.000-07:00

Mañán, hoxe ou onte (segundo o vexas) é, para min e para moitos o mellor da festa do Apóstolo, a queima da fachada gótica. Durante todo o día hai actividades e concertos que fan desta data as máis festeira de todas. Ás doce da mañán os máis tradicionais poderán gozar de animación de rúa, grupos de gaiteiros e do encontro de xigantes e cabezudos que terá lugar na Praza da Quintana, rematando a xornada matinal cunha sesión de pirotecnia entre o Cabido e o Concello.
Como cada tarde,e durante todo o mes, os pequenos seguen a ter á súa disposición a ferradura compostelán para xogar e pasalo en grande nas actividades que se lles ofrecen dende ás 18:00 ata ás 21:00. Ademais xa poderán gozar das atraccións que xa están listas para afrontar estas semanas festeiras dos santiagueses: noria, salta-montes, casa do medo...son algúns dos postos que poderemos ver.Pero a verdadeira festa comeza ás 23:30, onde a Praza do Obradoiro encherase dun extraordianario espectáculo de luz e son, coa mirada creativa de Manuel Coronado e Antonio Caballer. Fogos de artificios, imaxes, música...convertirán a praza compostelán nun emocionante campo de batalla pirotécnico. Unha vez se queime a fachada, a música filtrarase polas rúas da cidade con distintos concertos e actuacións. Ás 24:00 a Praza da Quintana recibirá de balde ó grupo Orishas. Á mesma hora, pero no paseo central da alameda de Santiago, a orquestra Lamas versionará as mellores cancións para divertimento de mozos e maiores.Para rematar, e na praza do Toural, o grupo The Ellas, liderado polo tamén actor Luís Tosar,dentro do Compostela Festival, fará unha homenaxe musical ás mellores cancións que as mulleres levaron ó máis alto. Pasade un bo día e que a auga non vos pare os pés.

Vai de Cine. Manhattan;Curtocircuíto07.

2007-07-19T05:24:00.000-07:00

Como cada xoves durante estes meses de verán as rúas de Santiago convértense en salas de cine para gozar dos mellores filmes. Hoxe temos dúas ofertas, unha no CGAC e outra na praza de Praterías.
A primeira delas vai dirixida a aqueles que lles gusta o cine e sobre todo ese cineasta tan particular como o é Woody Allen. A película que o o museo expón é Manhattan, unha homenaxe que o americano fai a Nova York. O filme é unha experimentación no branco e negro e unha máxima preocupación pola fotografía. Así, o director afirma: "Sinto verdadeira paixón e unha gran devoción cara a cidade de Nova York e penso que no filme vese da forma máis fermosa que se viu xamais no cine. Coidamos moito a fotografía e penso que é realmente impresionante".
A historia conta a vida dun escritor divorciado que aínda saíndo cunha rapaciña namórase da amante do seu amigo, unha muller da súa idade. Se queredes descubrir máis, e abofé que o hai, ide hoxe ás 22:30 ó CGAC, en caso de que o tempo non acompañe o filme mostrarase no museo do Pobo Galego.
Para aqueles que vos gusten os novos cineastas tendes á vosa disposición Curtocircuito 07, este xoves na Praza das Praterías a partir das 22:30. Hoxe mostraranse os mellores talentos de Sudamérica na creación de curtametraxes e microfilmes. As obras son de Costa Rica, México, Arxentina, Uruguai e Brasil. Os argumentos bailan entre o medo, a risa e o drama. Pasade unha boa noite de cine. Eu son dos de Woody, e ti?

Apóstolo. Baile nas rúas.

2007-07-16T05:17:00.000-07:00

Hoxe, luns, continúa a festa en santiago quentando folgos para a queima da fachada a noite do 24. Hoxe pola tarde os rapaces poderán seguir disfrutando das actividades manuais e deportivas que durante este mes a ferradura vai ofrecer a tólolos cativos e mozos composteláns. O horario é de 18:00 a 21:00 H.
Pero a noite deixa paso ós maiores para disfrutar dos mellores ritmos caribeños e os mellores mestres para aprender a bailar salsa, bachata, capoeira, merengue, cumbia... A partir das 20.30 e até as 3:00 da noite poderemos ver e compartir bailes con auténticos profesionais dos bailes de salón, na especialidade de latino. A aqueles que sexades verdaderiros patos para isto do baile sempre podedes disfrutar destes mestres dos ritmos caribeños.
Para os máis enxebres e gustosos de ver arte en movemento recoméndolles as xornadas de folclore que a partir das 22:00 ofrecerán na praza da Quintana. Os grupos que amenizarán ós que se acheguen á praza serán:

Ultreia (Santiago)
Bilitroque (Carballo)
Trompos os pés (Marín)
Colexiata do sar (Santiago)

Para rematar as xornadas de hoxe xun bo son, a música tradicional toma a praza do Toural da man de Pradoiro. Disfrutade a tarde.

Apóstolo. Dous paxaros dun tiro.

2007-07-14T02:46:00.000-07:00

(A foto que se mostra é de A.Hernández, extraída de www.elcorreogallego.es)
Onte quedaron inauguradas as nosas festas do Apóstolo. Con puntualidade británica a actriz Isabel Blanco daba a benvida ás semanas cheas de actividades e actuacións que nos esperan. Facendo un percorrido pola súa vida en paralelo á praza do obradoiro, e visiblemente emocionada, deu paso ó que sería o concerto "apertura" do Apóstolo 2007. A cantante Soraya deu mostra da súa calidade vocal e en pouco tempo fixo que tódolos que se achegaron onte á praza do Obradoiro bailasen como se unha máquina do tempo os levase ós oitenta de novo. A cantante alternou cancións lentas, as menos, e as máis movidas dos seus discos, o que fixo que a xente bailase como se a praza santiaguesa se tratase dunha discoteca.
Hoxe cambia o estilo. Joan Manuel Serrat e Joaquín Sabina darán o seu concerto en santiago dentro da súa xira "Dos pájaros de un tiro". As portas de acceso de Fonseca e San Francisco quedarán abertas a partir das 20:30 e agárdase que a duración sexa aproximadamente de dúas horas e media (el correo gallego). Os que non sexan de Serrat nin de Sabina, ou simplemente non teñan cartos para pagar a entrada, poden ir de balde a inauguración de Noites na Alameda. Alí os ritmos caribeños farán da ferradura unha pista de baile ata as 3:00 da mañán.

MAÑÁN
- 12:00. Concerto da Banda Municipal de Santiago; Rúa do Vilar.
- 20:30-3:00. Noites na Alameda.
- 22:00. Folclore Galego; Praza da Quintana.
- 23:00. Mama Boogie; Praza do Toural.

Festas Apóstolo 2007

2007-07-13T03:35:00.000-07:00

A partir de hoxe e até o 31 de xullo tentarei informarvos das distintas actividades que teremos tódolos días durante as festas do Apóstolo. Este ano o concello contou cun orzamento de máis de 600.000 euros que cubrirán as festas durante os vindeiros 19 días.
Durante tres semanas poderemos disfrutar de concertos como os de Joan Manuel Serrat e Joaquín Sabina ou o de Fito&Fitipaldis e Andrés Calamaro. Entre outros, tamén destacan os de Soraya, Julieta Venegas, Orishas ou Estrella Morente, sen esquecer as "Noites na Alameda", onde mestres de baile ou capoeira, xunto con grupos brasileiros ou cubanos, levarán a emblemática ferradura ó continente americano. Unha ferradura que, como tódolos anos, abre as portas ós pequenos para entretelos tódalas tardes en Ferradura Aberta. Día a día mostrareivos aquí as actuacións e acitividades máis descadas que comezan hoxe co pregón.
Este ano o pregón recae nas mans da actriz galega Isabel Blanco, coñecida en Galicia por series como a exitosa Mareas Vivas ou a, non menos coñecida, Rías Baixas. No resto da península deuse a coñecer por traballos como Un franco, catorce pesetas ou O lapis do carpinteiro. O seu último traballo televisivo foi Manolo y Benito Corporeison, en Antena 3. A actriz dará a benvida ás festas composteláns a partir das 23:00 na praza do Obradoiro, onde xa está todo preparado para escoitar posteriormente grandes éxitos dos oitenta da man da cantante Soraya.
A terceira finalista da 4º edición de Operación triunfo, en Telecinco, dará un concerto fronte a Catedral santiaguesa lembrando os éxitos que soaron durante os anos oitenta, recopilación que podemos atopar no seu último disco "Ochenta´s". Entre os temas que soaran estarán algúns tan coñecidos como Because the night, de Patti Smith, Face to Face, de The Twins ou Just can´t get enough, de Despeche Mode.
Tamén soarán os singles até o de agora do álbum, Self Control e Call me, entre outros. O seu primeiro disco, "Corazón de Fuego", tamén terá un oco no esceario compostelán. O concerto comezará ás 23:30.

MAÑÁN
- 20:30. Inauguración de Noites na Alameda.
- 22:30. Concerto de Joan Manuel Serrat e Joaquín Sabina no Obradoiro.

Vai de Cine. Morte na Venecia.

2007-07-09T03:43:00.000-07:00

Durante os meses de xullo e agosto, tódolos xoves a partir das 22:30 haberá un ciclo de cine ó aire libre no CGAC (Centro galego de arte contemporáneo). Este mes está adicado á importancia da iluminación e como esta axuda á comprensión dos filmes. O mes seguinte estará adicado ós musicais, un xénero que actualmente goza de boa saúde.
Hoxe centrareime na película desta semana, Morte na Venecia. O seu director, Luchino Visconti, fai unha adaptación da obra homónima de Thomas Mann, na que con escrupulosa exactitude plasma a esencia do libro. Deste xeito o filme carece prácticamente de diálogos o que fai que a fotografía e iluminación xoguen un papel fundamental para expresar as descripcións minuciosas que o premio Nobel de 1929 fai na súa novela. Aínda que na adaptación hai certos cambios iso non modifica a historia principal.
A acción ten lugar en Venecia, onde o compositor Von Aschenbach (poeta no libro) síntese atraído por un mozo adolescente. Este capricho sentimental leva ó tamén profesor, a unha decadencia psicolóxica que se transforma en física co contaxio da peste.
O filme está cheo de simbolixía que enriquece moito máis a acción principal e fai que cada aceno, ou imaxe cobren un valor moi superior ó que, a cotío, podemos divisar. Unha obra, pois, que recomendo a todos e todas pola súa singularidade estética e narrativa.

En caso de que o tempo non acompañe a película mostrarase no museo do Pobo Galego.

Comezando o meu camiño

2007-07-01T12:29:00.001-07:00

Hoxe comezo este blog, esta fiestra baldeira onde vos ensinarei parte do que son. Xa fai un ano dende que vin por primeira vez a frecha amarela que me ensinaba o camiño a casa, a Santiago de Compostela. Eramos cinco os que comezamos esa viaxe e cinco, por sorte, os que a rematamos. Comezou a viaxe no tren entre revistas de dubidosa calidade que falaban non sei ben de que. As vías achegáronnos a Sarria, onde comezaría a nosa pequena andadura cara Compostela. As frechas amarelas e as sombras dos camiñantes guiáronnos no camiño mentres nos coñeciamos polo miúdo. Pasaron os días ata chegar cansos a aquela cidade de sobra coñecida para nós. Neses días pasaron moitas cousas que pouco a pouco vos mostrarei nesta, xa rematada, fiestra baldeira.